سلاح های هسته ای یکی از محصولات فناوریهای پیشرفته بشر است . از آنجا که به کارگیری این سلاح ها تهدیدی جدی برای امنیت جهانی و صلح و دوستی پایدار بین ملتها محسوب میشود لذا بحث از ممنوعیت این گونه سلاحها از مسائل مهم در میان جوامع جهانی است . این مقاله بر آن است که با روش توصیفی - تحلیلی به بررسی تطبیقی دیدگاههای فقهی آیتالله العظمی خامنهای و آیتالله فاضل لنکرانی در خصوص سلاحهای هستهای بپردازد. تحلیل این دیدگاهها نه تنها از منظر شرعی و اخلاقی اهمیت دارد، بلکه میتواند به فهم عمیقتری از پویاییهای فقهی در عصر حاضر و تاثیر آن بر سیاستهای بینالمللی منجر شود. تطبیق این دو دیدگاه را میتوان در سه محور دنبال کرد.در محور موضوع شناسی سلاح های هسته ای، رهبر معظم انقلاب بر چهار ویژگی کشتار و تخریب گسترده ، عدم تمایز میان نظامی و غیر نظامی، ضایع کردن زمین ها و ایجاد خسارتهایی برای نسلهای آینده تاکید می کند اما آیت الله فاضل لنکرانی با پذیرش سه ویژگی اول ، ویژگی چهارم را جزء مقومات این گونه سلاح ها نمی داند. در محور به کارگیری سلاحهای هستهایدیدگاه آیت الله فاضل منطبق بر فتوای رهبر معظم انقلاب است. چرا که ایشان نیز قائل به حرمت به کارگیری سلاحهای هستهای به نحو مطلق است اما در محورتولید و نگهداری سلاحهای هستهای، رهبر معظم انقلاب به صراحت تولید و نگهداری سلاحهای هستهای را جایز نمیداند اما عبارات آیت الله فاضل در این زمینه متفاوت است.
گرامی پور,مهدی . (1402). بررسی تطبیقی حکم فقهی سلاح های هسته ای از دیدگاه آیت الله العظمی خامنه ای و آیت الله فاضل لنکرانی. فصلنامه علمی ـ پژوهشی فقه نظام ساز, 2(1), 7-26.
MLA
گرامی پور,مهدی . "بررسی تطبیقی حکم فقهی سلاح های هسته ای از دیدگاه آیت الله العظمی خامنه ای و آیت الله فاضل لنکرانی", فصلنامه علمی ـ پژوهشی فقه نظام ساز, 2, 1, 1402, 7-26.
HARVARD
گرامی پور مهدی. (1402). 'بررسی تطبیقی حکم فقهی سلاح های هسته ای از دیدگاه آیت الله العظمی خامنه ای و آیت الله فاضل لنکرانی', فصلنامه علمی ـ پژوهشی فقه نظام ساز, 2(1), pp. 7-26.
CHICAGO
مهدی گرامی پور, "بررسی تطبیقی حکم فقهی سلاح های هسته ای از دیدگاه آیت الله العظمی خامنه ای و آیت الله فاضل لنکرانی," فصلنامه علمی ـ پژوهشی فقه نظام ساز, 2 1 (1402): 7-26,
VANCOUVER
گرامی پور مهدی. بررسی تطبیقی حکم فقهی سلاح های هسته ای از دیدگاه آیت الله العظمی خامنه ای و آیت الله فاضل لنکرانی. فصلنامه علمی ـ پژوهشی فقه نظام ساز, 1402; 2(1): 7-26.
