اعتقادات یکی از مسائل بنیادی انسان، ورای هر دین، مذهب و مسلکی است؛ چراکه نظام رفتار و سبک زندگی فرد را سامان می ‏دهد. از این رو، تربیت اعتقادی جامعه در نظام ‏های سیاسی و تربیتی مورد اهتمام است. نوشتار حاضر، به وظیفه ‏ی حکومت اسلامی نسبت به تربیت اعتقادی اقلیّت‏ های دینی می ‏پردازد. سؤال اصلی پژوهش عبارت است از این‏که آیا اساساً حکومت اسلامی نسبت به تربیت اعتقادی اقلیّت ‏های دینی موجود در کشور وظیفه ای دارد؟ بنا بر اجمال و برپایه‏ ی بررسی ادلّه، اهمّ نتایج پژوهشی عبارتند از: «رجحان مطلق آموزش عقاید خاص مسلمانان به اقلیّت‏ های دینی؛ جواز ترویج عقاید خاص مسلمانان در میان اقلیّت ‏های دینی؛ جواز آموزش عقاید مشترک میان ادیان ابراهیمی و وجوب آن در صورت اندراس و یا فراموشی اجتماعی». البتّه احکام مزبور به‏عنوان احکام اوّلی هستند؛ امّا به لحاظ حکم ثانوی حدود و مراتب احکام گفته‏ شده تغییر پیدا می‏ کند.