پژوهش حاضر با هدف تبیین ماهیت و کارکردهای «امنیت اخلاقی» در منظومه‌ی فقه نظام خانواده و واکاوی مسئولیت‌های صیانتی اعضا انجام شده است. مسئله‌ی محوری، ناکارآمدی نگاه «تکلیف‌محور فردی» در تحلیل چالش‌های نوپدید اخلاقی و ضرورت گذار به «نگاه نظام‌مند کارکردی» است. این مطالعه با روش توصیفی ـ تحلیلی و با رویکرد استنباطی ـ اجتهادی انجام شده است. داده‌ها به شیوه‌ی کتابخانه‌ای از قرآن کریم و جوامع روایی گردآوری شده و پس از ارزیابی دلالی و بررسی آرای فقیهان متقدّم و متأخّر، با منطق فقه نظام بازخوانی شده‌اند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که امنیت اخلاقی، نه یک توصیه‌ی اخلاقی صرف، بلکه یک «واجب صیانتی» و مقدّمه‌ای برای حفظ کیان خانواده است. بر این اساس، وظایفی همچون «آراستگی بصری» و «اشباع عاطفی»، در مقام «سدّ ابواب فساد»، وصف وجوبی پیدا می‌کنند. نتایج تحقیق ضمن تبیین ملازمات فقهی میان وفاداری عاطفی و حقوق واجب زوجیت، مبنایی برای بازنگری در سرفصل‌های حقوق خانواده ارائه می‌دهد.